3e Zo na Pinksteren-zomertijd-10-6-18

Voorbeden van de Wereldraad van Kerken voor Angola en Mozambique op zondag 10 juni 2018 tot zaterdag 16 juni 2018
Dank voor:

•De Verenigde Naties, met name het World Food Program en andere organisaties die hulp bieden aan het volk van Angola en Mozambique.
•De kerken, die nog steeds hoop geven aan mensen gehavend door burgeroorlog.
•De pogingen om een open dialoog tussen tegengestelde gemeenschappen te houden.
•Boeren die het beplanten van velden riskeren zelfs wanneer er landmijnen aanwezig zijn.

Bid voor:

•Wederopbouw van deze landen, verwoest door een burgeroorlog.
•Degenen die dakloos achtergebleven zijn of die gevlucht zijn.
•De tienduizenden mensen die ledematen hebben verloren vanwege landmijnen, en voor alle mensen die de komende jaren met hen moeten omgaan.
Voedseldistributie in een dorp in Angola, district Cunene (Angola-Food)
•Kinderen die nooit vrede hebben gekend, die zijn getraumatiseerd en slachtoffer van de oorlog zijn geworden.
•Een balans van regen en zon, zodat de gewassen groeien.
•Groter leveringen van voedsel en lagere prijzen, zodat de armen zichzelf en hun gezin kunnen voeden.
•Mensen die lijden aan HIV en aids en voor hun families en hun gemeenschappen.
•Een einde aan de internationale schuldslavernij.

Week 24: Angola en Mozambique - Wereldwijd Gedenken

Angola - een rijk land met arme mensen (Werkstuk VMBO)

3e zondag na Pinksteren
Geef ons heden ons dagelijks brood - 
werp je brood uit over het water, want je vindt het later weer terug. (Prediker 11:1)

3e zondag na Pinksteren – zomertijd - U, Heer, bent de hoogste op heel de aarde, boven alle goden hoog verheven. (Psalm 97:9)

Zondagsgebed: 
Gij die hart en ziel zijt van geheel ons leven,    
laat uw liefde bepalend zijn voor al ons doen 
en laten en help ons te ontdekken wat het 
nu en hier betekent het voetspoor van uw 
Zoon te volgen en liefdevol te handelen in 
zijn Naam.                        
Wees Gij, God, voor ons een bodem onder 
onze voeten, een dak boven ons hoofd, 
een steun in onze rug, een gids voor ons uit 
zodat wij niet  verwijderd raken van U en 
van elkaar en  volhardend voortgaan het 
daglicht tegemoet.
(Ds. W.R.v.d. Zee)

 

'Gezien heb ik, gezien de onderdrukking van mijn volk, gehoord heb Ik hun schreeuwen...' (Exodus 3: 7-8)  
Ik weet. Ik ken hun lijden. Afgedaald ben Ik om te bevrijden. Ik ben, Ik zal er zijn zoals Ik er zijn zal - in wat geschiedt, in jouw geschiedenis, in wat jij bent geworden en nog worden zult, zal ik zijn: Jahweh. JHWH (Ex. 3:14). 'Ik zal er zijn' betekent: erbarmend, genadig, lankmoedig, rijk aan liefde, rijk aan trouw, bewarend liefde tot het duizendste geslacht, dragend ongerechtigheid, verdragend ontrouw, wegdragend zonde. (Ex.34:6-7)

Wat in de bijbel over God gezegd wordt, moet door mensen gedaan worden. Jij moet zien - jij moet horen het schreeuwen der verdrukten. Jij moet afdalen om te bevrijden. Alleen in de navolging zelf leer je weten wie Hij is: Hem doen is zien. De Joods-christelijke bijbel is het verhaal over een God die gerechtigheid wil en bevrijding uit onderdrukking. Gerechtigheid betekent niet minder dan 'rechtvaardige economische verhoudingen op wereldschaal'. Een onmogelijk visioen, voor wie deze wereld ziet en kent. Het tart ieder cynisme...De geschiedenis leert dat het schijnbaar onbereikbare soms tot mogelijkheid wordt naarmate het bewustzijn en het geweten zich voor het 'onmogelijke' openhouden. Dat is de wereldomvattende kracht van het visioen. Dat wordt bedoeld met 'een geloof dat bergen verzet'. Bergen: gevestigde machten. Geloven is zien wat Hij ziet, dat driekwart van de wereld nog het minste mensenrecht niet heeft. En dat niet kunnen harden en vanuit dit inzicht je leven veranderen, 'bekeren', en steeds weer bijstellen. Van die God is Jezus van Na)zareth de zegsman geweest, en nog. Hij zag en hoorde en wist als God. Hij heeft God gedaan. (Uit: Niets is onmogelijk', 1e hfst, verkort, H. Oosterhuis

In wereldwijde verbondenheid gedenken wij: Angola en Mozambique

Sint Paulus Missie en Diaconaat ondersteunt, samen met de missieorganisaties van de andere Europese Oudkatholieke kerken, het Anglicaanse missie-bisdom van Angola, dat deel uitmaakt van de ‘Province of the Church of Southern Africa’. (foto: OKKN)

Deze beide landen in Zuidelijk Afrika, waarvan Angola aan de westkust en Mozambique aan de oostkust ligt, werden zo’n 500 jaar door Portugezen overheerst. Beide landen werden na een lange strijd in 1975 onafhankelijk en waren sindsdien in burgeroorlogen verwikkeld. Honderdduizenden mensen in Angola sneuvelden of raakten ernstig gewond. Na het vredesakkoord begin 1991 vroeg het Angolese Rode Kruis het Nederlandse Rode Kruis om hulp. Minstens 80.000 Angolezen missen één of beide benen en zeker één miljoen kinderen verloor beide ouders. “Dit conflict is het bloedigste ter wereld”, schreef secretaris-generaal Boutros Ghali aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.

Archibald Paterson, een uit Liverpool afkomstig lid van de Anglicaanse Kerk, gegrepen door de sprekers op de Edinburg Mission Conference van 1910, besloot op eigen houtje naar Afrika te vertrekken om daar als missionaris te gaan werken. In 1925 kwam hij op een hoogvlakte in Angola terecht bij twee stammen. Met toestemming van de lokale stamoudsten bouwde hij een school in een dorp met de naam Kikaya. Hij leidde zijn leerlingen op tot evangelist. Al spoedig was een heel leger van evangelisten in het gebied werkzaam. Op hun reizen gebruikten zij het Anglicaanse ‘Book of Common Prayer’, maar voor de rest wisten zij niets van de Anglicaanse Kerk af. Patterson noemde zijn werk ‘Mission of the North’.
In 1961 brak er in Angola een guerrillaoorlog uit, gericht tegen de Portugese kolonisator. Deze sloeg hard terug. Niet-Rooms-Katholieke missionarissen, dus ook Patterson, werden het land uitgezet. Juist voordat deze aan boord van het schip ging dat hem naar Engeland zou terugbrengen, kreeg hij bericht dat de Portugezen vrijwel alle leiders van zijn ‘Mission of the North’ hadden geëxecuteerd. Veel kerkleden vluchtten naar Zaïre (nu Congo). Zij die bleven, verborgen zich in het oerwoud en werden pastoraal bijgestaan door Alexander Luis Domingos.
In 1975, na de onafhankelijkheid van Angola kwamen de meeste vluchtelingen terug naar hun geboortegrond. Ook Patterson, nu een oude man, was terug, maar moest hulpeloos toezien hoe ‘zijn’ Mission in facties uiteenviel. Alexander Luis Domingos leidde een groep die zich Anglicaans noemde. De rest koos voor wat nu de United Evangelical Reformed Church is. Patterson nam toen een drastisch besluit. Zelf een leek, ‘wijdde’ hij een aantal kerkleiders, waaronder Domingos. Hij zei:’ Kniel en ik zal je wijden; later zal iemand dit wel rechtzetten’.
In 1990 werd er door de groep, die geleid werd door Domingos contact gelegd met bisschop Dinis van Lebombo in Mozambique. Deze kwam naar Angola en wijdde een aantal kerkleiders tot diaken en een jaar later tot priester. Bisschop Dinis werd tot contactpersoon benoemd door de leiding van de ‘Province of the Church of Soutern Africa’. Domingos werd benoemd tot ‘bisschoppelijk gedelegeerde’. Hij overleed in 1992. In 2002 werd de Kerk een anglicaans missie-bisdom onder de leiding van Andre Soares. Deze werd in 2005 tot eerste bisschop van het bisdom gewijd. (Sint Paulus Missie en Diaconaat van de OKKN)

De Angolese Kerk groeit snel. Vandaag de dag zijn er meer dan 40 parochies. Het bisdom kent eigen scholen, medische posten, opvang voor teruggekeerde vluchtelingen en landbouwprojecten. De groei van de Kerk, ook buiten het oorspronkelijk gebied van de ‘Mission of the North’, vereist een toenemend aantal geestelijken, die tevens goed opgeleid zijn. De samenwerkende Oud-Katholieke missieorganisaties ondersteunen de theologisch opleiding van het Angolese bisdom daarom van harte.

Mozambique is eveneens een door burgeroorlog verscheurd land. Daar werd in oktober 1992 een vredesakkoord gesloten. Het land is nu op weg naar stabiliteit en ontwikkeling. In beide landen wordt door de kerken op veel manieren samengewerkt. Wij gedenken deze landen met woorden uit Angola en/of Mozambique:

Wij danken U, o God, voor het grote geschenk van de hoop.
Wij danken U voor de vrede in de harten van mannen en vrouwen
in dit deel van Afrika, die geloven in U als de levende God,
Helper in tijden van gevaar. (Uit Angola)
O Heer, wij bidden U om gerechtigheid, vrede en veilige verhoudingen
in heel Zuidelijk Afrika. U vernedert die hun macht misbruiken.
Daarom bidden wij U: laat de zachtmoedigen de aarde beërven.(Uit Mozambique)
 

 

Lied 425, Vervuld van uw zegen gaan wij onze wegen...Zegenlied Noorderkerk Den Haag, organist Ronald Mulder
Vervuld van uw zegen gaan wij onze wegen, van hier uit dit huis waar uw stem wordt gehoord. In Christus verbonden, tezamen gezonden, op weg in een wereld, die wacht op uw woord. Om daar in genade uw woorden als zaden te zaaien tot diep in het donkerste dal. Door liefde gedreven, om wie met ons leven, uw zegen te brengen die vrucht dragen zal. (Tekst: Rikkert Zuiderveld, naar Omer Westendorf, 'Sent forth by God's blessing')