Week 3: 16-22 januari 2022

16 januari: 2e Zondag na Epifani

16-23 januari: Week van het gebed

Regio: Cyprus, Griekenland en Turkije

 

Kerkelijk jaar - 2e zondag na Epifanie

 
Gij die als leefregel het nieuwe gebod
van de liefde hebt gegeven,
maak ons tot bouwers van
een saamhorige wereld,
waar oorlog wijkt voor vrede,
waar de cultuur van de dood
plaats maakt voor de inzet voor hert leven.
(Uit een gebed van Paus Joh. Paulus II)

Uw Naam worde geheiligd
Wie zijn Naam liefhebben zullen daarin wonen (Psalm 69:37b)

2e zondag na Epifanie – Op deze dag wordt de bruiloft te Kana gevierd, waar Jezus zijn eerste wonderteken deed en water in wijn veranderde. (Johannes 2:1-11)

Gebed bij deze zondag
God van ons hart, uw Naam hebt Gij ons genoemd,
uw glorie hebt Gij ons getoond, in Jezus, het kind van uw liefde;
laat al die oude woorden opnieuw gaan spreken,
laat uw bekende naam opnieuw gaan stralen,
door ons, die vernoemd zijn naar de mens van uw hart,
maar die telkens weer in uw licht staan
(ds W.R. van der Zee)
 

BWV 0248 6-01 Herr, wenn die stolzen Feinde schnauben, Cantate voor Epifanie, Joh.S. Bach

 

In wereldwijde verbondenheid gedenken wij: Week 3 - Cyprus, Griekenland en Turkije

Voorbeden: Week 3

Dank voor:
•De christelijke kerk en haar voortdurende aanwezigheid in deze landen dank zij de vroege kerken van de apostelen.
•Christenen die sterk staan in hun geloof en blijven getuigen van het evangelie.
•De wonderen van de kerk van St. Sophia, de gezangen op de berg Athos, de fresco's van de vroege kerken op Cyprus.
•De blauwe zee en de bergen, baklava, gevulde wijnbladeren, moussaka en fetakaas.
Bid voor:
Vrede en genezing van de diepgewortelde haat tussen Grieken en Turken.
•Troost voor degenen die treuren en kracht voor hen die werken aan gerechtigheid.
•Overlevenden van aardbevingen en degenen die helpen bij het brengen van verlichting, ook op de lange termijn.
•Vluchtelingen die onderdak zoeken en mogelijkheden om een nieuw leven op te bouwen.
•Het Koerdische volk en alle minderheden die discriminatie ondervinden.
•Een einde aan de deling van Cyprus.

Wereldwijd verbonden: Week 3

IJsvogel op het strand van het Griekse eiland Kreta. (Foto: Z.v.d.Wilt)

Met bergen en met stenen
wil ik U roepen, Heer.
Met alle vroege vogels samen
wil ik U roepen, Heer.
Met vissen in de diepe zee,
gazellen in de wijde steppe,
met zuchten uit de mond der stommen,
wil ik U roepen, Heer
Met alle vrome tongen,
met tortelduiven en nachtegalen,
met al wie God beminnen,
wil ik U roepen, Heer.
(Joenoes Emre, Turkije)

De kerk van Cyprus werd gesticht door Paulus en Barnabas. Het volk kent een bewogen geschiedenis. Cyprus is in de loop der eeuwen bezet geweest door Arabieren, Byzantijnen, Kruisvaarders, Venetianen, Turken en Engelsen.Vier jaar nadat Cyprus onafhankelijk werd, kwam het op dit eiland tot een uitbarsting tussen het Turkse en het Griekse deel. Een strijd die de geschiedenis inging als “Bloody Christmas”.

Paus Franciscus en de Turkse president Erdogan vrijdag 28 november in Ankara. Turkije kan zorgen voor vrede, zegt de paus (Trouw, 28-11-2014)


Leiders van het verdeelde eiland Cyprus hebben op 30 december 2014 besloten te blijven praten over hereniging. De Grieks-Cypriotische president Nicos Anastasiades en de Turkse-Cypriotische leider Dervis Eroglu bereikten daarover overeenstemming tijdens een gesprek van anderhalf uur op het vliegveld van de stad Nicosia. Het was het eerste overleg in circa 2 jaar tijd. Anastasiadis en Erogolu vinden allebei dat er een eind moet komen aan de huidige status van het eiland. Ze willen werken aan de vorming van een federale staat. Die moet bestaan uit een Turks-Cypriotische en een Grieks-Cypriotische zone.
Het eiland Cyprus is sinds 1974 verdeeld in een Griekstalig zuiden en een Turks noorden. Het officiële, Grieks-Cypriotische Cyprus werd in 2004 lid van de Europese Unie. Turkije steunt Noord-Cyprus.
"De gesprekken tussen de Griekse president Anastasiadis en zijn huidige Turkse collega Akinci, die vanaf augustus 2016 werden geïntensiveerd liepen eind november vast en werden begin januari 2017 voortgezet in Genève onder supervisie van de Verenigde Naties. In Genève werd de afspraak gemaakt om een werkgroep in te stellen. De taak van deze werkgroep is om vast te stellen wat nodig is om veiligheid en stabiliteit op Cyprus te waarborgen.  De werkgroep begint in januari 2017." (Bron: Europa Nu)

In Griekenland begon het christendom toen Paulus gehoor gaf aan de roep van de man uit Macedonië, die hem verscheen en vroeg: 'kom over en help ons' (Handelingen 16: 9-10). Nu is er in Griekenland naast de orthodoxe meerderheid een kleine protestantse minderheid. De Grieks-orthodoxe kerk is lid van de Wereldraad en CEC, maar van oecumene is geen sprake.
Een kleine Geloofsgemeenschap is er op het eiland Rhodos. Wie zelf brood bakt, bakt op zaterdag één brood extra en neemt dit zondags mee naar de kerk. Terwijl de mannen zingen, snijden de vrouwen het brood in grote stukken en vullen de manden. Er zijn veel volle manden. Als het moment van de eucharistie is aangebroken en de manden rondgaan, neemt ieder naar behoefte, de armen en bejaarden het meest, sommigen stoppen hun tas helemaal vol (zie foto boven, 1988).
"De Grieken zijn Europeanen. Maar Europeanen die iets hebben behouden dat elders verloren ging, een goddelijke orde, vastgehouden in tradities van familie en geloof, in heiligen en ikonen, geschraagd door een verstokte, taaie kerk". (Wim Boevink, Trouw, 2 jan. 2016)

Dank mag er zijn voor de kleine christelijke kerk in Turkije met haar rijke geschiedenis; voor alle martelaren, heiligen en geloofsleraren van de oosterse christenheid; voor hun voorbeeld, hun wijsheid, hun geduld. Op 28 november 2014 ontmoetten Paus Franciscus en de Turkse president Erdogan elkaar voor een driedaags bezoek in Ankara. De wereld moet christenen in het Midden-Oosten niet uit het oog verliezen, stelde paus Franciscus. Hun lot is vanwege alle oorlog en geloofsvervolging beklagenswaardig. Volgens Franciscus heeft het land vanwege zijn positie in de islamitische wereld een 'grote verantwoordelijkheid' in de strijd tegen ongelijkheid en discriminatie van minderheden. 'Het Midden-Oosten, Europa en de wereld wachten op een volwassen vriendschap', meent hij. (Trouw)

Aartsbisschop van Griekenland dringt er bij de EU op aan om de verantwoordelijkheid voor vluchtelingen te delen (Bron: WCC) - Vluchtelingenkamp in Thessaloniki (foto: WCC)


 Brood om te delen: Een kleine Geloofsgemeenschap op het Griekse eiland Rhodos. Wie zelf brood bakt, bakt op zaterdag één brood extra en neemt dit zondags mee naar de kerk. Terwijl de mannen zingen, snijden de vrouwen het brood in grote stukken en vullen de manden. (Foto: Zeger v.d.Wilt)


Gij hebt gerechtigheid lief en haat onrecht,
daarom heeft God, uw God,
U gezalfd met de olie van de vreugde.
(Psalm 45)


Op de foto onder: Dit is Aylan Kurdi. Hij is drie jaar geworden. Hij werd geboren in Kobani, de Koerdisch-Syrische stad waarom zo heftig gevochten werd. Hij voer met zijn familie vanaf de Turkse kust in de richting van het Griekse eiland Kos. Onderweg botste zijn bootje met een andere vluchtelingenboot en sloeg om. Aylan verdronk en spoelde aan op het strand van Bodrum.
 
Wij gedenken met woorden uit de vroeg-Griekse-Liturgie:
Herinner U, o Heer, héél uw kerk,              
allen die één zijn met ons in gebed,               
allen die uw genade en hulp nodig hebben.              
Stort uw Geest over hen uit, zodat wij met hen altijd
uw wonderlijke en heilige Naam prijzen.
En bidden wij voor de volken van deze landen in hun strijd om het bestaan.
 
 
Aylan Kurdi werd gefotografeerd, voordat hij voorzichtig door een hulpverlener met witte handschoenen werd opgetild en weggedragen. Aylan Kurdi is 3 jaar geworden. De foto werd verspreid en ging razendsnel de wereld rond. Ontzetting en afgrijzen begeleidden het beeld. En commentaren. Het woord 'iconisch' viel. Dat valt snel. Als deze foto's de houding van Europa tegenover vluchtelingen niet veranderen, wat dan wel? vroeg de Britse krant 'The Independent'. (...) Dit beeld verwart. Aylan Kurdi is drie jaar geworden. Waarom moeten we hem zo zien? Zo gaaf nog. De zee droeg hem terug. Voor ons misschien, en de wereld. (Wim Boevink in 'Trouw', 3 september 2015)
 
Parochie van St. Anastasios, Polydrosos, Griekenland.

'Paulus en de rest', Bert Jan Lietaert Peerbolte

De apostel Paulus blijft in vele opzichten een raadsel. Bert Jan Lietaert Peerbolte presenteert hem als een hellenistische (oud-Griekse cultuur) Jood die trouw bleef aan zijn joodse uitgangspunten, maar tegelijkertijd Jezus Christus verkondigde als centrum van Gods handelen met de mens. Paulus zag de Christus-beweging als de trouwe rest van Israël, waar ook niet-Joden deel van konden uitmaken. Het bracht hem menigmaal in conflict met zijn omgeving. Toch verkondigde hij zijn droom: in Christus geen verschil meer tussen Jood en Griek, vrije en slaaf, man en vrouw!  Paulus en de rest is niet alleen een historische studie, maar kijkt ook naar de rol die Paulus bij een aantal moderne wijsgeren speelt.
 
Op Kreta tref je veel Grieks orthodoxe kerkjes aan, zoals deze aan de kust bij Analipsi.

Week van Gebed voor 'de eenheid van christenen' 16 t/m 23 januari 2022
 

 

Van 16 t/m 23 januari 2022 staan we tijdens de Week van gebed voor eenheid van christenen stil bij de ster van Betlehem. Een licht dat schijnt in het duister en de weg wijst naar Jezus. Daarin ligt een oproep voor ons als christenen. De centrale Bijbeltekst komt uit Matteüs 2 vers 2:

‘Wij hebben (namelijk) zijn ster zien opgaan en zijn gekomen om Hem te aanbidden.’
Volgens Matteüs 2 vers 1 tot 12 is de verschijning van de ster een langverwacht teken van hoop. Deze brengt de magiërs uit het Oosten, ook wel bekend als wijzen of koningen, naar de plaats waar de Redder wordt geopenbaard. De ster is een geschenk, een teken van Gods liefdevolle aanwezigheid voor alle mensen. De stralen leiden de wijzen, en met hen alle mensen, naar het grotere licht: Jezus. Als het licht van de wereld is Hij in onze duisternis gekomen. Hij ging door het duister heen toen Hij ‘omwille van ons zichzelf vernederde en gehoorzaam was tot in de dood’ (Filippenzen 2 vers 8). Dit deed Hij om voor ons de weg naar de Vader te verlichten, zodat wij zijn liefde zouden kennen en door Hem eeuwig zouden leven.

Van oudsher staan de magiërs symbool voor de verschillende volken op aarde. Ze komen uit verre landen en vertegenwoordigen verschillende culturen. Maar ze worden gedreven door hetzelfde verlangen om de pasgeboren koning te zien en te leren kennen. Ze komen samen om Hem te aanbidden. Zo verbeelden de magiërs de eenheid die God voor alle volken wenst.

Christenen zijn door God geroepen om die eenheid tot stand te brengen, en om zo een teken te zijn voor de wereld. Afkomstig uit verschillende landen, culturen en talen, ondernemen zij een gemeenschappelijke zoektocht naar Christus en delen in het verlangen om Hem te aanbidden. De taak van christenen is dan ook om als deze ster te zijn. Als wij op Christus wijzen, kan God door ons eenheid onder mensen bewerkstelligen.

Het materiaal voor de Week van gebed voor eenheid is dit jaar voorbereid door christenen uit het Midden-Oosten. Als kleine, kwetsbare gemeenschap leven zij in een regio waar spanningen en gewelddadige conflicten aan de orde van de dag zijn en waar eenheid vaak ver te zoeken is. Meer dan ooit heeft het Midden-Oosten een hemels licht nodig om de volken daar te leiden. De ster van Betlehem is een teken dat God met zijn volk meegaat, hun pijn voelt, hun geschreeuw hoort en hen compassie betoont.

Maar ook in veel andere delen van de wereld lijden onschuldige mensen onder geweld, onrecht en onderdrukking. In die omstandigheden zoeken mensen naar een teken dat God met hen is. Ze zoeken de pasgeboren koning van zachtmoedigheid, vrede en liefde. Maar waar is de ster die de weg naar Hem wijst? Ook in dit opzicht is het de roeping van de kerk om als de ster te zijn en mensen te wijzen op Christus, die het licht van de wereld is. In woord en daad zijn christenen geroepen om de weg naar Christus te verlichten, zodat Hij opnieuw voor de volken zichtbaar zal worden.

Door verdeeldheid onder christen wordt dat licht echter verduisterd, waardoor anderen de weg naar Christus niet kunnen vinden. Omgekeerd worden christenen die verenigd zijn in het aanbidden van Christus juist een teken van de eenheid die God verlangt voor heel zijn schepping.

We leven in een wereld die hunkert naar licht in de duisternis. De wereldwijde coronapandemie en de economische, politieke en sociale crises die daaruit voortvloeien hebben dat eens te meer onderstreept. De ster die tweeduizend jaar geleden opging, roept ons nog steeds om samen op zoek te gaan naar Christus en eensgezind Hem te aanbidden. Dan zal de Geest onze harten veranderen, zodat wij schijnen als licht in het duister.